Εβδομαδιαία Τοπική Εφημερίδα

Ο ηθοποίος&ραδιοφωνικός παραγωγός Τάσος Φόης στον ΠΑΛΜΟ:Είμαστε Περήφανοι για τον πολιτισμό των προγόνων μας.Οι απόγονοι μας θα είναι για μας ;


ΤΟ ΖΗΤΗΣΑΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ! ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΜΑΙΡΗ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ -ΓΚΙΩΝΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ
“ΠΑΛΜΟΣ”.ΣΕΙΡΑ ΕΧΕΙ Ο ΤΑΣΟΣ ΦΟΗΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ 
Τάσος Φόης

:

“Είμαστε Περήφανοι για τον πολιτισμό των προγόνων μας.Οι απόγονοι μας θα είναι για μας ;”

Ο
ταλαντούχος Τάσος Φόης είναι απόφοιτος της Ανωτέρας σχολής δραµατικής τέχνης
Αθηνών «Γιώργος Θεοδοσιάδης» αλλά και απόφοιτος του τµήµατος Αρχιτεκτονικής
τοπίου του Τ.Ε.Ι. Ηπείρου.

Αν και
νεαρός, στο βιογραφικό του φιγουράρουν σηµαντικές συνεργασίες και συµµετοχές
στο θέατρο, τον κινηµατογράφο και την τηλεόραση. Ενδεικτικά, αναφέρουµε: «Μια
µαύρη τρύπα στο κέντρο της Κυψέλης» (2015) σκηνοθεσία Χριστίνα Χριστοφή,
«Βυθούγεννα» του Γιώργου Λεµπέση, σε σκηνοθεσία Ιρίνας Μπόικο (2013-2014), «Το
κοριτσάκι µε τα σπίρτα» παιδική παράσταση σε σκηνοθεσία Γιάννη Λιούµπη (
2012-2013), «Το Μάτι» της Χαράς Τσιώλη σε σκηνοθεσία Χαρά Τσιώλη (2010- 2011),
«Αίµα στο χιόνι» του Φίλιπ Ρίντλει σε κηνοθεσία Πέτρου Ζούλια (2009-2010),
«Ωραίος και σέξυ» του Γούντι Αλλεν (interactive παράσταση σε συνδυασµό µε stud
up comedy – 2007) σε σκηνοθεσία: Βαγγέλη Λεµπέση…

 

Έχει επίσης συµµετοχή σε ταινίες µικρού
µήκους, όπως «Ο άνθρωπος» του Jim Nostra (2006), «∆ιακόπτες» του Βαγγέλη Φακίνου (2011), «Don’t bother neighbors» της Σταυριάννας ∆αούτη (2011). Τον έχουµε
απολαύσει και στο σήριαλ «Κλινική περίπτωση» που προβλήθηκε στο Mega. Έχει
εργαστεί ως ραδιοφωνικός παραγωγός στην «Ικαριακή Ραδιοφωνία ενώ σήµερα τον
ακούµε στο streetradio.gr.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΜΑΙΡΗ ΓΚΙΩΝΗ – ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ

 

 

 Σε ποιό
περιβάλλον µεγαλώσατε;

Γεννήθηκα και µεγάλωσα στην Αθήνα.
Στον Περισσό συγκεκριµένα, όπου επέστρεψα ξανά µετά από αρκετά χρόνια απουσίας από
τα µέρη αυτά. Μεγάλωσα λοιπόν µε δύο γονείς που όσο δύσκολα και αν τα έβγαζαν
πέρα, προσπαθούσαν να κάνουν το καλύτερο για εµάς και να έχουµε εγώ και ο αδερφός
µου όσα χρειαζόµασταν. Σαν παιδί µου λένε ότι ήµουν ήσυχος, µέσα στο σπίτι
τουλάχιστον. Θυµάµαι παιδικά χρόνια παίζοντας στις αλάνες και στους δρόµους
χωρίς φόβο και χωρίς έναν υπολογιστή να µου είναι απαραίτητος. Χαίροµαι που το
πρόλαβα αυτό.

 Πότε ανακαλύψατε το ταλέντο σας για την
υποκριτική;

 

Θυµάµαι τον εαυτό µου από πολύ µικρή ηλικία να
«παίζει» θέατρο και να κάνει τραγουδιστικά σόου µε µια βουρτσα για µικρόφωνο.
Μόνο τις στιγµές του θεάτρου είχα κοινό, τα άλλα προτιµούσα µόνος µου. Μάζευα

παρέες
παιδιών και γονείς και όλο και
κάτι τους παρουσίαζα. Στο λύκειο ήµουν στην θεατρική οµάδα του σχολείου µου και
οι υπεύθυνοι για αυτό καθηγητές µου έδιναν πρωταγωνιστικούς ρόλους και πέρα από
το ότι µου άρεσε τόσο πολύ αυτό που έκανα και δούλευα όσο µπορούσα, άκουγα
γενικά πολύ καλά σχόλια για τις ερµηνευτικές µου ικανότητες από µικρούς και
µεγάλους. Και θυµάµαι µία φορά που είχε έρθει η µήτερα µου στο σχολείο για
κάποιον λόγο, την πήρε µία καθηγητριά µου λίγο πιο εκεί και την άκουσα να της
λέει στα κρυφά «το παιδί σας πρέπει να ασχο- ληθεί µε το θέατρο, αυτή είναι η
φύση του». Και κάπου εκεί άρχισα να πιστεύω ότι ίσως να µπορώ να γίνω καλός σε
αυτό. Και έτσι ότι και να έκανα από εκεί και πέρα, ήξερα ότι µία µέρα θα
ασχοληθώ µε αυτό.

 Ποιά θεωρείτε ότι είναι τα δυνατά σας σηµεία;

 Τα δυνατά µου σηµεία ε; ∆ύσκολη ερώτηση.
Νοµίζω πως όσον αφορά τις ερµηνείες µου, δυνατό µου σηµείο θα έλεγα πως είναι η
εκφραστικότητα του προσώπου µου και των µατιών µου. Το ότι µπορώ εύκολα να
δείχνω ακόµα και χωρίς λόγο αυτό που ο ήρωας που ενσαρκώνω ανά πάσα στιγµή
νιώθει και σκέφτεται.

Τί προσέχετε στην ερµηνεία σας;

Προσέχω πολύ τον λόγο µου και την
άρθρωσή µου. Στην ζωή µου οι περισσότεροι φίλοι µου µου λένε πως µιλάω σαν να
βαριέµαι να µιλήσω, αλλά όταν είµαι πάνω στην σκηνή δεν υπάρχει αυτό, ο λόγος
µου θέλω να είναι κατανοητός και καθαρός και αυτό ευτυχώς γίνεται χωρίς
ιδιαίτερη προσπάθεια, πλέον τουλάχιστον. Προσπαθώ να γνωρίσω τον ρόλο όσο
καλύτερα και βαθύτερα µπορώ, να σκεφτώ πώς θα ήταν και πέρα από αυτην την µιά-
µιση ώρα που µας παρουσιάζεται πάνω στην σκηνή. Πώς θα ήταν έξω µε τους φίλους,
για παράδειγµα, ή όταν είναι στο σπίτι µόνος. Προ- σπαθώ να φέρω κινησιολογικά
το σώµα µου έτσι όπως πιστεύω ότι αυτός ο ήρωας θα κινούταν ή θα περπατούσε
.

Ποιούς ηθοποιούς θαυµάζετε ή έχετε ως
πρότυπα;

 

Θαυµάζω αρκετούς ηθοποιούς, εγχώριους
και µη. Θωρώ εξαιρετικό ηθοποιό ας πούµε τον κ. Στέλιο Μάινα, τον κ. Γ.
Σκιαδαρέση, την κ. Καβογιάννη, την κ. Κοκκίδου επίσης, τον Χαραλαµπόπουλο. Πολλούς! Θεωρώ ότι έιµαστε µία χώρα που έχει πολύ καλό υλικό σε αυτόν τον τοµέα.
Από ηθοποιούς του εξωτερικού δηλώνω θαυµαστής της Μέριλ Στριπ αλλά και πολλών
άλλων. Σαν πρότυπο όµως δεν νοµίζω ότι είχα ποτέ κάποιον. Περισσότερο ζηλεύω
τους ρόλους που έχουν υποδυθεί κατά καιρούς κάποιοι ηθοποιοί παρά τους ίδιους.
Θα ήθελα, ας πούµε, να παίξω αρκετούς ρόλους από αυτούς που έχει ο Γκαέλ
Γκαρσία Μπερνάλ. Όπως επίσης ζήλεψα πολύ τον Μπεν Γουάισοου που έκανε αυτόν τον
εξαιρετικό ρόλο στο «Το άρωµα, η ιστορία ενός δολοφόνου» και ήταν και πολύ
καλός

Το θέατρο, ο κινηµατογράφος ή η
τηλεόραση σας ενδιαφέρει περισσότερο;

 

 Έχω πείρα κυρίως από θέατρο και νιώθω πολύ καλά µε αυτό. Είναι έρωτας,
είναι η αδυναµία µου! Τηλεόραση έχω κάνει πολύ λίγα πράγµατα. Πριν µπω στην
σχολή, έλεγα πως θα κυνηγήσω κυρίως τηλεόραση και κινηµατογράφο
, βγαινοντας όµως είδα ότι αγάπησα ακόµα
περισσότερο το θέατρο και πως κατά κάποιον τρόπο µε αγάπησε και µε επέλεξε και
αυτό. Μου ερχόντουσαν προτάσεις και έπιανα τον εαυτό µου να σκέφτεται µόνο αυτό.
∆εν µε απασχολούσε που δεν έκανα άλλα πράγµατα πέρα από θέατρο, αλλά
στεναχωριούµουν όταν δεν έπαιζα σε κάποια θεατρική σκηνή. Τηλεόραση ήθελα να
κάνω, δεν το κυνήγησα καθόλου όµως και στην πορεία ξέχασα αυτήν µου την επιθυµία.
Θα ήθελα όµως να περάσω και από αυτά,τηλεόραση και κινηµατογράφο, να δω αν µου
ταιριάζουν και αν µε θέλουν και αυτά φυσικά. Επίσης µην ξεχνάµε και την δύναµη
που έχουν αυτά τα µέσα και πώς επηρεάζουν και την καριέρα σου στο θέατρο.
Νοµίζω πως ο κινηµατογράφος θα είναι ο επόµενος στόχος µου.

Σας απασχολεί η επιτυχία;

 

Ναι
φυσικά. Θέλω να πετύχω σε αυτό που έχω επιλέξει να κάνω στην ζωή µου. Με ό,τι
θεωρεί ο καθένας επιτυχία για τον εαυτό του φυσικά. Θέλω να φτάσω στο σηµείο να
γεµίζω θέατρα και να υπάρ χει κόσµος που θα έρχεται να δει εµένα γιατί θα έχει
βρει κάτι στην ερµηνεία µου και θα γουστάρει ή να γράφονται καλές κριτικές για
το έργο µου. Ποιος δεν θα το ήθελε; Και νοµίζω
πως µε πετυχαίνετε σε περίοδο που αυτό είναι προτεραιότητά µου, η
δουλειά µου και η καριέρα µου.

 Ένας ρόλος είναι ικανός να εκτοξεύσει την
καριέρα ενός ηθοποιού;

 

Ναι,
µπορεί να συµβεί αυτό. Έχουµε πολλά παραδείγµατα ηθοποιών που ήταν χρόνια στο
χώρο και έκαναν πολλά πράγµατα µένοντας στην αφάνεια και ξαφνικά ήρθε ένας ρόλος
και ήρθε και η στιγµή τους και δικαιώθηκαν. Η κ. Νένα Μεντή, ας πούµε, είναι
ένα τέτοιο παράδειγµα. Είναι πολλά χρόνια στο χώρο µε πολ- λές επιτυχίες στο
ενεργητικό της, θε- ατρικές και µη αλλά ποτέ στο παρελθόν της δεν έγινε αυτό
που έγινε όταν έκανε την Ευτυχία Παπα- γιαννοπούλου. Ήταν η στιγµή της και ο
ρόλος που την δικαίωσε ως αξία. Βραβέυτηκε, ο κόσµος που δεν την γνώριζε
θεατρικά, την αποθέωσε και ακόµα και τώρα, µετά από πέντε έξι χρόνια, όλοι
έχουν να θυµούνται αυτήν την ερµηνεία και όπου ανε- βαίνει κατά καιρούς
συνεχίζει να είναι sold out. Νοµίζω πως οι περισ- σότεροι από εµάς αυτήν την
στιγµή περιµένουµε,την στιγµή που θα έρθει ένας ρόλος και θα κουµπώσει τόσο
καλά µε εµάς και φυσικά µε το κατάλληλο timing και να µας ανεβάσει επίπεδο. Σε άλλους
έρχεται νωρί- τερα και σε άλλους αργότερα
.

 Πώς
είναι τα πράγµατα στο χώρο σας; Τι ζηµιά έκανε η οικονοµική κρίση στο 

 

θέαµα;

Είναι µεγάλη κουβέντα αυτή. Θα
µπορούσαµε να αφιερώσουµε µία ολόκληρη συνέντευξη µιλώντας µόνο γι’αυτό. Είναι
δύσκολα τα πράγµατα και άγρια θα έλεγα. Πάντα ήταν σε αυτόν τον χώρο, πόσο
µάλιστα τώρα µε την κρίση. Νοµίζω πως µε την κρίση βγήκε στην επιφάνεια και το
πραγµατικό πρόσωπο κάποιων. Συνεχίζονται να γίνονται παραγωγές καλές και
µεγάλες, µε ρίσκο βέβαια γιατί ο κόσµος πλέον είναι αρκετά επιλεκτικός µε το
πού θα δώσει τα λεφτά του  και καλά κάνει φυσικά – οπότε υπάρχουν παραστάσεις
που µπορεί να πατώσουν εισπρακτικά τουλάχιστον. Από όλη αυτήν την ιστορία µε
την κρίση στο θέατρο ο ηθοποιός συνεχίζει να είναι ο πιο αδι- κηµένος και
κακοπληρωµένος. Παρόλο που αυτός ρίχνει την περισσότερη δουλειά, ψυχικά και σωµατικά,
και αφιερώνει τον περισσότερο χρόνο, είναι αυτός που θα πάρει και τα λιγότερα
χρήµατα. Και πολύ σπάνια θα πάρει και ένσηµα. Υπάρχει πολύς κόσµος που δηλώνει
παραγωγός ή σκηνοθέτης ή δεν ξέρω τι άλλο και πατάει στην επιθυµία και ανάγκη
του ηθοποιού να παίξει και να εκφραστεί και το εκµεταλεύονται αυτό. Ναι, η
ερµηνεία είναι µία αποζηµίωση για εµάς αλλά δεν καλύπτει αυτό το νοίκι µας, το
φαγητό µας και τα έξοδα της καθηµερινότητας µας. Και φυσικά είναι πολύ εύκολο
µιας και υπάρχουν τόσοι πολλοί εκεί έξω που περιµένουν να σε αντικαταστήσουν αν
τολµήσεις να ζήτησεις κάτι που σε άλλες χώρες θεωρείται δεδοµένο. Το να
πληρωθείς, δηλαδή, όπως σε έναν ηθοποιό αξίζει. Όσον αφορά το θέαµα, όπως είπα
παραπάνω, ο κόσµος είναι πολύ επιλεκτικός πλέον και δεν θα ρισκάρει να πάει σε
µια παράσταση που δεν ξέρει, θα πάει σε αυτό που θεωρεί σίγουρο και ας µην
«αξίζει» σαν δουλειά. Και αυτό είναι άδικο.

 Υπάρχει χώρος για τα νέα ταλεντα;

 

 Εξαρτάται.
Έτσι όπως είναι τα πράγµατα σήµερα και εννοώ το ότι τα τελευταία δύο-τρία
χρόνια γίνονται πολλές παραστάσεις και δηµιουργούνται συνεχώς καινούριες
θεατρικές οµάδες, έτσι λοιπόν υπάρχει χώρος για νέους ανθρώπους που έχουν την
ανάγκη να εκφραστούν και να παίξουν. Αν όµως θέλεις να µπεις σε µεγάλες
παραγωγές ή στην τηλεόραση και να αρχίσεις να ζεις από αυτό το επάγγελµα
οικονοµικά, τότε τα πράγµατα είναι πιο δύσκολα. Βλέπουµε τους ίδιους και τους ίδιους
να παίζουν κάθε χρόνο και όχι µόνο σε µία δουλειά αλλά σε δύο και τρεις πολλές
φορές. Εκεί νοµίζω θα πρέπει να µπει και ένα όριο.

  Προτείνετε να ακολουθήσουν τα όνειρά τους όσα
παιδιά ενδιαφέρονται για το θέατρο;

 

Προτείνω
γενικά σε όλους τους ανθρώπους, παιδιά και µεγαλύτερους, να ακολουθήσουν τα
όνειρά τους όποια και είναι αυτά. Γιατί αν δεν ακολουθήσεις το όνειρο σου, κάποια
στιγµή γίνεται εφιάλτης και σε κυνηγάει. Και το βλέπουµε γνωρίζοντας ανθρώπους
στην πορεία της ζωής µας.∆εν είναι ωραίο να µένεις µε απωθηµένα. Προτείνω
λοιπόν να το δοκιµάσουν έστω να δουν αν όντως το γουστάρουν και τους ταιριάζει
κι έτσι θα δουν και αν θα θέλουν να συνεχίσουν. Είναι άγριο πολλές φορές
επάγγελµα µε πολλές παγίδες και απογοητεύσεις αλλά µπορεί να σε κάνει να
νιώσεις συναισθήµατα και εµπειρίες που δεν συγ κρίνονται µε τίποτα.

 Ποιά εµπειρία σας καλή ή κακή, θέλετε να
µοιραστείτε
;

 ∆ύσκολο αυτό. Όταν συνήθως σε ρωτάνε κάτι
τέτοιο, δεν σου έρχεται να πεις τίποτα. Μια πολύ καλή µου εµπειρία ήταν η
συνεργασία µου µε τον Πέτρο Ζούλια πριν από κάποια χρόνια. Είχαµε ένα πολύ
δύσκολο έργο να ανεβάσουµε που ήθελε πολύ χρόνο και ψυχή από όλους τους
συντελεστές για να κα- ταφέρουµε να το κάνουµε καλά. Θυ- µάµαι ότι το θέατρο
για τις πρόβες το είχαµε µόνο τις πρωινές ώρες οπότε έπρεπε στις δέκα το πρωί
να είµαστε εκεί και να αρχίσουµε να µιλάµε για φόνους, βιασµούς, µαχαι- ρώµατα
και διάφορα άλλα σκληρά αλλά και σεξουαλικά πράγµατα µιας και το έργο είχε να
κάνει µε αυτό. Οπότε καταλαβαίνετε ότι φεύγαµε από εκεί και ήµασταν χαµένοι για
όλη την υπόλοιπη µέρα. Από ένα σηµείο και µετά µε το που τελείωνε ο καφές λίγο
πριν ανέβουµε για πρόβα ξεκινούσαµε πρωινιάτικα τα ουίσκι! Ήταν δύσκολη γενικά
εµπειρία αλλά είχαµε βρει µε τον Πέτρο ωραίους κώδικες επικοινωνίας και περνούσαµε
πολύ ωραία. Είναι από τις πα- ραστάσεις που θα µου µείνει βαθιά τυπωµένη µέσα
µου η όλη διαδικα- σία της.

 

 

 

 

 Πώς
σχολιάζετε τη δήλωση του Roberto Benigni, «όλοι µιλάνε για το χρέος της

 

 Ελλάδας. Εγώ λέω ότι εµείς χρωστάµε στην Ελλάδα»;

 

Με συµφέρει να συµφωνήσω µαζί του!
Είναι µια φράση που θα πρέπει να κάτσει και
 

 να σκεφτεί κάθ Έλληνας. Να σκεφτεί
την ιστορία µας, τον πολιτισµό µας, την γλώσσα

 µας και ό,τι έχουν αφήσει οι
προγονοί µας σε εµάς και κατ’επέκταση και σε άλλους

 πολιτισµούς. Και αν
συµφωνούν κάποιοι από εµάς µε αυτήν την φράση, τότε να

 βρούµε έναν τρόπο να
καταφέρουµε να τα διατηρήσουµε, να τα σώσουµε, να τα 

διεκδικήσουµε και κυρίως
να καταφέρουµε να τα εξελίξουµε. Μόνο έτσι θα µας 

τιµήσουµε και ανυψώσουµε.
Γιατί καλά τα λόγια και το βόλεµα στα περασµένα 

αλλά εµείς, ως άλλες νεότερες
και πιο εξελιγµένες γενιές, πλέον τι κάνουµε; Για τι 

από αυτά προσπαθούµε και
κυρίως εµείς τι θα αφήσουµε πίσω στις επόµενες γενιές; 

Είµαστε περήφανοι για
τον πολιτισµό των προγόνων µας. Οι απόγονοί µας θα είναι 

περήφανοι για εµάς;