Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο ποιητής της αγάπης, της ειρήνης και της ευθύνης,
ανήκει πια στην Ιστορία των Νεοελληνικών Γραμμάτων. Έφυγε αθόρυβα στις 4 Αυγούστου του 1991, όρθιος, πνευματικά ρωμαλέος κι ωραίος, όπως έζησε σ’αυτή τη ζωή, αφού πρόλαβε να χαρεί για τελευταία φορά μια ακόμη επιστροφή στη γενέθλια γη και να αντικρίσει το αγαπημένο του βουνό, αυτό που του δίδαξε, όπως έλεγε, το ύψος:
«Έτσι μου στάθηκε το Ταΰγετος:
‘Οπως ο κόρφος της μητέρας μου,
να σχηματίσει μέσα στη ζωή μου
δώδεκα κορφές
για ν’ανεβώ με μοναδικό μου όνειρο
τον ήλιο!
Όσο να γεννηθούνε
τα δυο παιδιά του Θεού μέσα μου:
η ποίηση και η αγάπη!»

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφέραμε τον τρόπο με τον οποίο ο Μίλτος Κουντουράς άρχισε να υλοποιεί το όραμά του για την παιδεία. Μεταξύ των άλλων τονίσαμε τις διάφορες δραστηριότητες που αναπτύχθηκαν στο Δ.Θ.Θ. με την καθοδήγηση του διευθυντή του και που ήταν αξιόλογες, πρωτότυπες και πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής του. Στο παρόν άρθρο θα αναφέρουμε μερικές ακόμα δραστηριότητες του Δ.Θ.Θ. που αποτύπωσαν την ιδιαίτερη φυσιογνωμία και τον χαρακτήρα του Διδασκαλείου.