Νέστωρας Χατζούδης

Αρχική

Αρθρογραφία

Νέστωρας Χατζούδης

Και πάλι για το Άλσος

Κατά τη συνάντηση του Δημάρχου κ. Τσίρου με τον Υπουργό Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής κ. Παπακωσταντίνου, σχετικά με το γνωστό πρόβλημα των εγκαταστάσεων του Άλσους, δόθηκε, εκ μέρους του Υπουργού, η καθησυχαστική υπόσχεση ότι «λαμβάνοντας υπόψη παρόμοια προβλήματα που έχουν ανακύψει σε άλλους δήμους της Επικράτειας, θα δρομολογηθούν όλες οι απαιτούμενες διαδικασίες για να δοθεί μια οριστική λύση για όλους.» (Εφημ. ΠΑΛΜΟΣ 4-2-2012).

Στραβά αρμενίζουμε...

Όταν πριν δυο χρόνια, τέτοιες μέρες, οι ανησυχητικές πληροφορίες για τη κατάσταση της οικονομίας της χώρας άρχισαν να απασχολούν έντονα τη δημοσιότητα, οι περισσότεροι Έλληνες δεν φάνηκε να τις πολυπιστεύουν και φυσικά ούτε που περνούσε από το μυαλό τους ότι σύντομα θα έρχονταν η μέρα που θα αναγκάζονταν να αναδιατάξουν τις συντεταγμένες με τις οποίες όριζαν τη ζωή τους. Ήταν τόση η σιγουριά τους για τη δυναμική του επιπέδου διαβίωσης που απολάμβαναν και τέτοια η βεβαιότητα τους για τη μελλοντική πορεία που χάραξαν, ώστε θεωρούσαν χάσιμο χρόνου την ενασχόλησή τους με τις αρχικές σχετικές αντιπαραθέσεις των κομμάτων που τις εκλάμβαναν ως μέρος του συνηθισμένου πολιτικού παιχνιδιού.

ΑΛΣΟΣ ΒΕΪΚΟΥ Μέρος 2ον: Μοναδική λύση η νομιμοποίηση των εγκαταστάσεων

ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ
Β. Στο «Αλσος Βέικου»
Ιδιαίτερα προνομιακό πεδίο αυθαίρετων επεμβάσεων για το Κράτος και το Δήμο μας αποτέλεσε η δασική - αναδασωτέα έκταση του Αλσους Βέικου. Σταδιακά από το 1977 μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1990, κατασκεύασαν τις εγκαταστάσεις που φαίνονται στον παρακάτω πίνακα.

ΑΛΣΟΣ ΒΕΪΚΟΥ Μοναδική λύση η νομιμοποίηση των εγκαταστάσεων

Το 2008, με αφορμή την κατανομή του χρόνου προπόνησης στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Αθλητικού Κέντρου στα διάφορα αθλητικά σωματεία, αναδύθηκε, από άγνοια και αδέξιους χειρισμούς, ένα ανύπαρκτο πρόβλημα. Ξαφνικά ο Δήμος της Αθήνας εμφανίστηκε ως ιδιοκτήτης της έκτασης του Αλσους Βέικου με δικαιώματα παρέμβασης στη διαχείριση των αθλητικών υποδομών που ο Δήμος μας κατασκεύασε στην έκταση αυτή και συντηρεί με δαπάνες του επί δεκαετίες.

Οταν το Δημοτικό Ταμείο είναι άδειο

Από το 1954 που το Γαλάτσι από συνοικία της Αθήνας αναβαθμίστηκε σε αυτόνομη διοικητική μονάδα και έγινε Κοινότητα και στη συνέχεια το 1964 Δήμος, για πρώτη φορά έφτασε στο σημερινό χάλι, να μην μπορεί να αντιμετωπίσει τις δαπάνες για βασικές δημοτικές Κοινωνικές Υπηρεσίες. Αποτέλεσμα: εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι, περιορίζεται το ωράριο λειτουργίας των ΚΑΠΗ, σταματά η λειτουργία της Δημοτικής Συγκοινωνίας, κλείνουν οι Παιδικοί Σταθμοί και ο Δήμος κάνει έκκληση προς τους δημότες για προσφορά εθελοντικής εργασίας προς κάλυψη διαφόρων αναγκών, ακόμα και για τη καθαριότητα του Αλσους Βέικου.

Περισσότερα Άρθρα...