Μετά λύπης μου παρατηρώ καθημερινά ότι αυτή η πόλη και αναφέρομαι φυσικά στο Γαλάτσι, δεν έχει στραμμένα τα μάτια της στους νέους προσπαθώντας να προσελκύσει το ενδιαφέρον τους ώστε να τους «κρατήσει» στους κόλπους της. Για να γίνω πιο σαφής, εννοώ ότι δεν έχει τις απαραίτητες υποδομές, ώστε η νεολαία της περιοχής να επιλέγει να διασκεδάσει και να ψυχαγωγηθεί στο Γαλάτσι με απότοκο να  προτιμάει να επισκεφθεί άλλες περιοχές για να βρει τις μορφές διασκέδασης και ψυχαγωγίας που χρειάζεται.

Σινεμά λοιπόν. Μου αρέσει το σινεμά. Μου αρέσει, γιατί μου αρέσουν και τα ταξίδια. Μου αρέσει όπως μου αρέσουν και τα ταξίδια. Με τον ίδιο τρόπο, για τους ίδιους - σχεδόν - λόγους. Μόνο που στο σινεμά αισθάνομαι πως είμαι πιο ελεύθερη, ίσως πραγματικά ελεύθερη. Νιώθω πως το κινηματογραφικό σύμπαν είναι απέραντο, αδέσμευτο, απεριόριστο. Διαπερνά το χώρο και το χρόνο. Νιώθω πως οι εικόνες και οι ήχοι του εκτείνονται με τη σειρά τους πολύ πιο πέρα από την καθημερινότητα, την πραγματικότητα, την αντικειμενικότητα, την αλήθεια.

Πόσες άραγε φορές έχει ειπωθεί αυτή η φράση; Μία σίγουρα, μιας και την άκουσα πρόσφατα, από εκφωνητή ειδήσεων στην τηλεόραση. Αλλά και άλλες πολλές σίγουρα, από το στόμα ανθρώπων σαν και εμάς, από το δικό μας στόμα. Κοιτάζουμε γύρω μας, ζούμε, προσπαθούμε, ελπίζουμε, ονειρευόμαστε, και πάλι καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα. Τι περιμένουμε; Λες και δεν ξέρουμε την κατάληξη; Αφού στην Ελλάδα ζούμε. Λιγότερο ή περισσότερο, ηθελημένα ή αισθανόμενος τύψεις για αυτό, έχω την εντύπωση πως ο κάθε Έλληνας έχει πει, ή τουλάχιστον σκεφτεί, μια φράση αντίστοιχη με την παραπάνω. Έλληνες περήφανοι υποστηρικτές της χώρας τους ή Έλληνες χωρίς κανένα αίσθημα της ταυτότητας και της πατρίδας, Έλληνες που πεινάνε ή Έλληνες που κατοικούν στις πιο πλούσιες γειτονιές της χώρας, όλοι έχουμε ζήσει τη στιγμή στην οποία το γεγονός του ότι ζούμε στην Ελλάδα, μας έχει ωθήσει είτε στην κατανόηση και την αποδοχή των συνθηκών που επικρατούν, είτε στην απελπισία.